Ο Demna είναι σχεδιαστής που δημιουργεί πόλωση. Από τη θητεία του στον Balenciaga μέχρι την είδηση ότι αναλαμβάνει τον Gucci, τα "στρατόπεδα" ήταν πάντα μοιρασμένα ανάμεσα σε υπέρμαχους και πολέμιους της μετα-αποκαλυπτικής αισθητικής του. Μιας αισθητικής που αμφισβήτησε την έννοια της ομορφιάς και της πολυτέλειας, βάζοντας στην εξίσωση το "ugly", το "anti-sexy" και το "περιθώριο". Αυτός, λοιπόν, ο σχεδιαστής ανέλαβε τα ηνία ενός υπερ-πολυτελούς brand που ταυτίστηκε με το αντίθετο του "Demna-ism" : το bold, το glam και το hyper-sexy.
Μεγάλο το ρίσκο για τον Όμιλο Kering, όπως έγραφα μετά την ανακοίνωση του διορισμού του τον Μάρτιο του 2025, αλλά τα πρώτα δείγματα του Demna με τη συλλογή La Familgia και το συμπληρωματικό φιλμ Tiger ήταν ένα καλό πρώτο δείγμα ερμηνείας του στιλ με εκτόπισμα και cult αποτύπωμα που εκπροσωπεί ο Gucci. Και τώρα ήρθε η στιγμή για το μεγάλο του ντεμπούτο στην πασαρέλα, με τη συλλογή "Primavera" για τη σεζόν Φθινόπωρο - Χειμώνας 2026-27. Ο νέος κύκλος πόλωσης ήταν δεδομένος και μοιράστηκε ανάμεσα σ' αυτούς που πραγματικά είδαν μια ανατέλλουσα εποχή "ανατρεπτικού glam" και σε εκείνους που περίμεναν κάτι περισσότερο από καλοδουλεμένες αναφορές στην Tom Ford Era- η οποία επανάφερε το ιταλικό brand σε τροχιά κερδοφορίας. Προσωπικά, τίποτα από τα δυο δεν με απασχόλησε - σε πρώτη φάση- γιατί καθώς παρακολουθούσα το show ένιωσα να αναδύεται μέσα μου ένα "τραύμα" από την εφηβεία: τα bodycons.
Gucci Primavera: μια συλλογή που επικαλείται το συναίσθημα
Το show στο Μιλάνο άνοιξε μ' ένα λευκό seamless μίνι φόρεμα (φτιαγμένο από ύφασμα καλσόν, όπως μας ενημερώνει το σημείωμα) σε στενή γραμμή. Η γραμμή που μένει όσο το δυνατόν πιο κοντά στο σώμα θα γίνει ο πυλώνας της συλλογής- μαζί με άλλα Y2K στοιχεία σχεδιασμού όπως το low - rise. Εφαρμοστά σακάκια, χαμηλοκάβαλα παντελόνια, στενά cropped τοπ, pantaleggings και κολάν με cutouts, skinny δερμάτινα, bodycon φορέματα για πάρτι και βραδινές τουαλέτες με σκισίματα που φτάνουν ως τον γοφό γίνονται το "κεντρικό σύνθημα" της Primavera , ενώ ακόμα και στις πιο ρευστές και spacious προτάσεις (σε φορέματα, κοστούμια και πανωφόρια) υπάρχει ένα στοιχείο -από ένα αποκαλυπτικό ντεκολτέ μέχρι ένα "κρυμμένο" thong- που σε κάνει να αμφιταλαντεύεσαι μέσα σου: θέλω ή δεν θέλω να φορέσω κάτι τέτοιο; Αλλά κυρίως, μπορώ;
Το σημείωμα του Demna για τη Gucci FW26 καταλήγει ως εξής: "Αυτή η συλλογή, και συνολικά το όραμά μου για τον Gucci, βασίζεται σε μια αίσθηση πραγματισμού: προϊόντα που μπορούν να τα απολαμβάνουν διαφορετικοί άνθρωποι, τα οποία εμπλουτίζουν τη ζωή τους και τους κάνουν να αισθάνονται υπέροχα, που μπορούν να σταθούν από μόνα τους, χωρίς την ανάγκη ψευδο-διανοητικής δικαιολόγηση". Ποιοι, άραγε, είναι αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι που μπορούν να απολαύσουν αυτά τα ρούχα; Τουλάχιστον όσο αφορά τις γυναίκες, μία συγκεκριμένη περσόνα έμοιαζε να κυριαρχεί: της φουριόζας, αυθάδους, αναπολογητικά σέξι... αδύνατης - που είτε μόλις το "έσκασε" από ένα club ή κατευθύνεται σ' αυτό. (Οκ, ναι, υπάρχουν κι εκείνα τα looks που πρόσκεινται φιλικά σε πιο ρεαλιστικά σώματα και καταστάσεις, αλλά προσωπικά μου έδωσαν την εντύπωση ότι λειτουργούσαν ως η commercial εναλλακτική σ' ένα εννοιολογικό πλαίσιο που εστίαζε στο "Sex sells" ).
Δεν θα σχολιάσω καν, ότι όλα τα γυναικεία looks ολοκληρώθηκαν με ψηλά τακούνια.
Από το heroin chic στο Ozempic chic
Ο Demna με τη συλλογή του Gucci Φ/Χ 2026 εκμεταλλεύεται την εμμονή της εποχής με το "nostalgia" και την επιστροφή στη δεκαετία που διαμόρφωσε όσο ελάχιστες τη ροή της μόδας, τα '90s. Τα '90s σημαίνει ένα πράγμα για τον Gucci: Tom Ford. Δημιουργεί, λοιπόν, μια συλλογή που εκμεταλλεύεται τους κώδικες του sexiness που καλλιέργησε ο Ford, προσαρμόζοντας τους στο σήμερα μέσα από τη δική του ματιά: σκοτεινή και κυκλοθυμική, σμιλευμένη με τους κανόνες της street κουλτούρας, με clubwear επιρροές και celebrity αύρα, πιο ωμή και πιο προκλητική από την κληρονομιά της.
Η συλλογή λειτουργεί σαν ένα zeitgeist της δεκαετίας που διανύουμε: το πανδημικό σοκ, η γεωπολιτική αστάθεια και οι πόλεμοι, η ψηφιακή υπερ-επιτάχυνση (AI, social media), η πολιτισμική ρευστότητα και η αισθητική ανακύκλωση δημιουργεί αισθήματα απόσυρσης και ταλαντεύσεις ανάμεσα στα άκρα. Υπάρχει αυτό που με γλαφυρότητα περιέγραψε στα παρασκήνια ο σχεδιαστής "αυτή η συλλογή ήθελα να είναι ένα συναίσθημα. Ή θα την αγαπήσεις ή θα τη μισήσεις". Ιδού τα άκρα.
Κι επιστρέφουμε σ' εκείνο το "τραύμα" που περιέγραψα στην αρχή, ξεκινώντας από το πλαίσιο: στα '90s, που έζησα, το body positivity δεν υπήρχε καν σαν φευγαλέα σκέψη και το να φορέσεις στενά προϋπέθετε να έχεις αναλογίες μοντέλου. Μην ξεχνάμε, ότι η εποχή έμεινε στην ιστορία της μόδας, μεταξύ άλλων, για το αισθητικό φαινόμενο του "heroin chic". Εκείνο το "εξαντλημένο", "ατημέλητο", "χλωμό" και υπερ-αδύνατο κορίτσι που η εικόνα του ρομαντικοποίησε την παρακμή ως αντίδραση από το excess glam των '80s. Υιοθέτησε το minimal και grunge στιλ και η εικόνα του αποδόθηκε καλλιτεχνικά μέσα από φωτογραφίες που έμοιαζαν ερασιτεχνικές, χωρίς styling, με χαμηλό φως. Σημείο εκκίνησης αυτής της αισθητικής οι φωτογραφίες της Corinne Day με την Kate Moss για το περιοδικό The Face. Της ίδιας Kate Moss που τις προάλλες "έκλεισε" το show του οίκου Gucci.
Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι ο Demna με την επιλογή του θέλησε να κάνει αυτή τη "σκοτεινή" σύνδεση (η Kate Moss είχε απλά περπατήσει στις πασαρέλες του Tom Ford και επομένως μοιάζει λογική η παρουσία της ως "κρίκος" ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν του brand), αλλά οι συνειρμοί είναι πολλοί και τα αδύνατα μοντέλα στην πασαρέλα, με πιο χαρακτηριστική την παρουσία της Alex Cosani που τα οστά του ισχίου της διαγράφονταν περήφανα κάτω από χρυσό body hugging φόρεμα στο runway, δεν διευκολύνουν πολύ τη σκέψη μου: αυτό που εγώ αντιλαμβάνομαι είναι ότι το "νέο σέξι του Gucci" προϋποθέτει να μπορείς να μετράς τα πλευρά σου. Θεωρώ, δε, ότι δεν θα είχα την ίδια αντίδραση απέναντι σ' αυτή τη συλλογή αν μέσα σ' αυτά τα εφαρμοστά σύνολα βλέπαμε εκπροσώπηση.
Αν αυτή την εικόνα την τοποθετήσουμε σ' ένα ευρύτερο lifestyle που έχει αποκτήσει εμμονή με το αδυνάτισμα μέσω φαρμάκων όπως το Ozempic, το αποτύπωμα αυτής της πασαρέλας μοιάζει εξαιρετικά ενοχλητικό. Στην πρώτη σειρά του show, κεντρικό πρόσωπο ήταν η Demi Moore που το στενό δερμάτινο σύνολό της διέγραφε μια εξαιρετικά αδύνατη φιγούρα, ενώ τα chiselled cheekbones έδειχναν ιδιαίτερα τονισμένα στο πρόσωπό της. Δεν αποτελεί, βεβαίως, το μοναδικό παράδειγμα celebrity που αυτή τη στιγμή μοιάζει να ακολουθεί τη καινούρια "νόρμα" του skinny chic στο κόκκινο χαλί, αφού πολλά παραδείγματα έχουν βρεθεί στο στόχαστρο (βλέπε Kelly Osbourne) για το ανθυγιεινά αδύνατο παρουσιαστικό τους.
Αν επομένως το show του Demna για τον Gucci ήταν ένα κοινωνικό σχόλιο πάνω σ' αυτή τη νέα συνθήκη, που επιβάλλει το downsizing σε κιλά για να δείχνεις "επίκαιρη" και θηλυκή , θα μιλούσαμε για κάτι διαφορετικό. Εδώ, ωστόσο, έχουμε την ξεκάθαρη "γκλαμουροποίησή" του και τη θριαμβευτική επιστροφή όλων των γραμμών που το υποστηρίζουν. Είτε σ' αρέσει είτε δεν σ' αρέσει, μας λέει ο σχεδιαστής -take it or live it, δηλαδή -, περιφρονώντας προφανώς τo τι μπορεί να σημαίνει για τη αλυσίδα παραγωγής μόδας και όσους ακολουθούν το "όνειρό" της. Και αυτό είναι κάπως απογοητευτικό από έναν σχεδιαστή που μας έκανε να πιστέψουμε ότι μπορείς να είσαι σέξι ακόμα και φορώντας ρούχα που σε καταπίνουν.
