Οι καλύτερες ταινίες του 2023

Από τον κριτικό κινηματογράφου του "α", Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο.

HARPER'S BAZAAR TEAM

Το 2023 ήταν η πρώτη "κανονική" χρονιά για τους κινηματογράφους, οι οποίοι επέστρεψαν σε πλήρεις ρυθμούς μετά την πανδημία, αλλά είδαν επίσης τις ταινίες να επανέρχονται στο επίκεντρο της ποπ κουλτούρας.

Το φαινόμενο "Barbenheimer" αποτελεί, φυσικά, περίτρανη απόδειξη του πώς το σινεμά μονοπώλησε για αρκετούς μήνες το ενδιαφέρον του κοινού, με τις δύο ταινίες να ξεπερνούν αθροιστικά τα 2 δισ. δολάρια σε έσοδα παγκοσμίως, αλλά και να παράγουν τόνους ιντερνετικών πολιτισμικών προϊόντων. Όλα αυτά, την ίδια στιγμή που οι υπερηρωικές παραγωγές βρέθηκαν σε τέλμα, τόσο εισπρακτικό όσο και καλλιτεχνικό, αδυνατώντας να σκαρφιστούν τη συνταγή που θα διατηρήσει το είδος στην μπλοκμπάστερ κορυφή μετά την "Τελευταία Πράξη". Παράλληλα, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, το Χόλιγουντ είδε τους σεναριογράφους και τους ηθοποιούς του να ξεσηκώνονται μαζικά για πολλές εβδομάδες, διεκδικώντας δίκαια εργασιακά αιτήματα, και τελικά να κερδίζουν (ζήτω νταντά Φραν!).

Όσον αφορά την Ελλάδα, και φέτος ελληνικές ταινίες προσέλκυσαν σημαντική μερίδα θεατών, χάρη σε ποιοτικά φιλμ όπως τα "Πίσω από τις Θημωνιές" και "Φόνισσα", που συνδύασαν το καλλιτεχνικό ύφος με την ευρεία απεύθυνση. Δεν ξεχνάμε, τέλος, ότι αυτή ήταν η τελευταία χρονιά λειτουργίας του κινηματογράφου Ιντεάλ. Στο βωμό της κυνικής τουριστικοποιήσης και εξευγενισμού της Αθήνας, χωρίς να συντρέχει κανένας επί της ουσίας λόγος, ένα ιστορικό σινεμά του κέντρου που μετρά πάνω από έναν αιώνα ζωής παύει να λειτουργεί για να γίνει ξενοδοχείο. Μοναδική αχτίδα αισιοδοξίας, η επαναλειτουργία της Όπερας στην οδό Ακαδημίας.

To top 10 του Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλου:

10. Επιστροφή στη Σεούλ του Davi Tsou

Ξένος όπου κι αν βρίσκεσαι. Μέσα από το μελαγχολικό ταξίδι αυτογνωσίας της ηρωίδας του, ο Davi Tsou ψηλαφεί το άγχος της ενηλικίωσης που συνδέεται με τις έννοιες της καταγωγής και της ταυτότητας επιδεικνύοντας μια φρέσκια μορφή ρεαλισμού, στην οποία η αφήγηση κινείται με μια οικεία ρευστότητα για να αφουγκραστεί τους χαρακτήρες της και να καταλήξει σε ενδεχομένως άβολες, αλλά αυθεντικά προσωπικές αλήθειες.

9. Πεσμένα Φύλλα του Aki Kaurismäki

Οι ταινίες αβίαστου ρομαντισμού και εξύμνησης των καθημερινών, ενίοτε σκυθρωπών, ανθρώπων φθίνουν στις μέρες μας, αλλά θα έχουν έναν άξιο εκπρόσωπο για όσο κάνει σινεμά ο Aki Kaurismäki. Τα "Πεσμένα Φύλλα" ανήκει σε αυτά τα φιλμ τα οποία μπορεί να μη θυμάσαι ακριβώς τι συμβαίνει μετά από καιρό, αλλά δε ξεχνάς ποτέ πώς σε έκαναν να νιώσεις. Μια "μικρή" ιστορία αγάπης που ζεσταίνει την καρδιά, μια τρυφερή ταινία που μοιάζει μη την πιο ζεστή αγκαλιά ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ.

8. Ανατομία μιας Πτώσης της Justine Triet

Μια συναρπαστική σπουδή χαρακτήρων και ένα μεθυστικό δράμα πάνω στη γοητεία της αμφισημίας και τα κατώτερα ένστικτα, όπου κλέβει την παράσταση η πρωταγωνίστρια Sandra Huller, η οποία με την ερμηνεία της διασκεδάζει το άβολο αίσθημα της αμφιβολίας όσο και των άρρητων απωθημένων μέχρι το τελευταίο αξέχαστο πλάνο.

7. Περασμένες Ζωές της Celine Song

Το νοτιοκορεατικό βίωμα βρίσκεται ηχηρά στο κινηματογραφικό προσκήνιο των τελευταίων χρόνων, ειδικά στο κομμάτι του που αφορά τη μετανάστευση, τη σχέση με το παρελθόν και τους απότομους αποχωρισμούς. Η πρωτοεμφανιζόμενη Celine Song θίγει τις παραπάνω θεματικές αντλώντας έμπνευση από την προσωπική ζωή της για να αφηγηθεί μια βαθιά ρομαντική ερωτική ιστορία. Η οποία, εξερευνά μια υπέροχη μεταφυσική σκέψη γύρω από την αγάπη: μήπως ο κεραυνοβόλος έρωτας δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αντάμωση δύο παλιών γνώριμων ψυχών; Η Song όχι απλώς αναπτύσσει σπαρακτικά το παραπάνω ερώτημα, αλλά διανθίζει το σενάριό της με μετρημένα ποιητικές ατάκες ("κάνεις τον κόσμο μου μεγαλύτερο από ότι είναι") και με μαθηματική ευστοχία βαραίνει το στέρνο από συγκίνηση.

Δείτε περισσότερα στο athinorama.gr